Pse Kapemi Pas Gjërave që na Lëndojnë?
Shpesh, identiteti ynë ndërtohet rreth historive të së kaluarës. Egoja krijon lidhje me dhimbjen sepse ajo bëhet e njohur. Edhe vuajtja mund të kthehet në një zonë komoditeti emocional. Sigmund Freud shpjegonte se mendja e pavetëdijshme ruan përvoja të papërfunduara emocionale, kur emocionet shtypen dhe nuk përpunohen. Dhe si pasoje ato vazhdojnë të ndikojnë sjelljen tonë, marrëdhëniet dhe perceptimin për veten. Ndërkohë, William James theksonte se përvoja njerëzore ndryshon kur ndryshon fokusi i vetëdijes sonë. Kjo do të thotë se momenti kur ne zgjedhim të mos ushqejmë më një dhimbje me energjinë tonë, fillon transformimi i brendshëm, sepse aty ku shkon vëmendja, shkon edhe energjia.
Lëshimi është një Akt i Vetëdashurisë
Njerëzit shpesh mendojnë se lëshimi do të thotë të harrosh. Por në të vërtetë, lëshimi do të thotë:
- të pranosh,
- të mësosh,
- dhe të mos mbash më barrën emocionale të asaj eksperience.
Është si të thuash “Unë nuk dua më të jem i lidhur me këtë dhimbje.” Në psikologjinë humaniste, Carl Rogers fliste për rëndësinë e pranimit të vetes pa gjykim. Kur ne ndalojmë së luftuari me emocionet tona dhe i pranojmë ato me vetëdije, ndodh shërimi i vërtetë. Ndërsa rezistenca krijon tension, pranimi krijon hapësirë dhe në atë hapësirë, energjia fillon të rrjedhë përsëri.
Të Mbyllësh Ciklet e Vjetra me Vetëdije
Çdo cikël që nuk mbyllet me vetëdije vazhdon të kërkojë energji nga ne. Prandaj disa njerëz ndihen emocionalisht të lodhur edhe kur fizikisht nuk po bëjnë asgjë. Një marrëdhënie e papërfunduar e mbyllur me zemerim, një falje e pathënë, një version i vjetër i vetes që ende mbahet gjallë nga mendja. B. F. Skinner tregoi se sjelljet që përsëriten vazhdojnë të forcohen përmes modeleve të brendshme. Kjo ndodh edhe emocionalisht: sa më shumë rikthejmë mendërisht një plagë, aq më shumë e ushqejmë atë energji. Për këtë arsye, mbyllja e cikleve kërkon vetëdije aktive:
- të pranosh fundin,
- të lejosh emocionin të kalojë,
- dhe të mos identifikohesh më me të kaluarën.
Vetëm atëherë krijohet hapësira për një realitet të ri.
Paqja Fillon Kur Ndalojmë së Luftuari
Ka një forcë të jashtëzakonshme tek njerëzit që dinë të lëshojnë me paqe, jo sepse nuk kanë ndjerë dhimbje, por sepse kanë kuptuar se mbajtja pas e së kaluarës i largon nga prania. Keshtu prania është vendi ku rikthehet fuqia personale. Kur lëshon mendja jote qetësohet, trupi relaksohet, energjia pastrohet dhe vetëdija ngrihet në një frekuencë më të lehtë. Lëshimi nuk ndodh menjëherë pasi donjëherë është një proces qe zgjat si një akt i heshtur shërimi. Por çdo herë që zgjedh paqen mbi kontrollin, ti çliron një pjesë të shpirtit tënd.
Si përfundim, universi funksionon në cikle: fillime, transformime dhe mbarime. Kur ne refuzojmë fundin e një kapitulli, ne pengojmë lindjen e kapitullit tjeter. Ndoshta gjëja që të mban peng nuk është më vetë situata… por lidhja energjetike që vazhdon ta ushqejë atë brenda teje. Dhe ndoshta shërimi fillon pikërisht në momentin kur thua: “Jam gati të liroj atë që nuk është më për mua.” Sepse lëshimi nuk të zbraz, ai të çliron.
Pyetje Reflektuese
Cila është ajo gjë, kujtim apo lidhje që ende po të merr energji sepse nuk e ke lëshuar plotësisht?
Ushtrim Shpirtëror
Shkruaj në një letër gjithçka që ndien se të mban peng emocionalisht. Lexoje me qetësi dhe më pas thuaj: “E falënderoj këtë përvojë për mësimin që më dha. Tani zgjedh ta lëshoj me paqe.” Më pas digje ose grise letrën si simbol i mbylljes së ciklit.
Afirmim
“Unë liroj me paqe çdo energji që nuk përputhet më me versionin tim të ri.”
Faleminderit qe na udhëzon kaq mencurisht.me lehtëson shpirtin
Linda faleminderit nga ana jote qe u kushton rendesi shkrimeve.